bourev

Étymologie

Du moyen breton bourreau[1][2].

Nom commun

Mutation Singulier Pluriel 1 Pluriel 2
Non muté bourev bourevien bourevion
Adoucissante vourev vourevien vourevion
Durcissante pourev pourevien pourevion

bourev \ˈbuː.rɛw\ masculin (pour une femme, on dit : bourevez)

  1. (Justice, Mort) Bourreau.
    • Kerkent, betegouzout na zeujemp da vezañ re faezh holl dre ziskuizhañ ul lajadig, e voe dibabet evidomp gant hor bourev un abadenn nevez ken plijus hag eben : [...].  (Jarl Priel, Amañ hag ahont, Éditions Al Liamm, 1957, page 16)
      Aussitôt, de peur que nous ne devenions tous trop exténués en nous reposant un petit instant, notre bourreau nous choisit une nouvelle séance aussi agréable que l’autre : [...].
    • (…) devet eo bet o cʼhof ha lakaet anezho da ziwaskañ poanioù kriz pa veze gwasket o divgell dre zaouarn o bourevien […].  (Committee for Human Rights in the North, Bourevierezh e Hanternoz Iwerzhon, in Al Liamm, no 149, novembre-décembre 1971, page 456)
      […] leur ventre a été brûlé et on leur a fait subir des douleurs atroces lorsque leurs testicules étaient écrasées par les mains de leurs bourreaux […].

Dérivés

  • boureverezh
  • boureveri
  • boureviadur
  • boureviañ
  • bourevidigezh
  • bourevierezh
  • boureviezh
  • boureviñ

Voir aussi

  • bourev sur l’encyclopédie Wikipédia (en breton) 

Références

  1. Jehan Lagadeuc, Catholicon, Tréguier, 1499
  2. Albert Deshayes, Dictionnaire étymologique du breton, Le Chasse-Marée, Douarnenez, 2003, page 129a