brenn
: Brenn
Français
Étymologie
- Du gaulois brenn (« chef de guerre »).
Nom commun
| Singulier | Pluriel |
|---|---|
| brenn | brenns |
| \bʁɛn\ | |
brenn \bʁɛn\ masculin
Allemand
Forme de verbe
brenn \bʁɛn\
- Deuxième personne du singulier du présent de l’impératif à la forme active de brennen.
Prononciation
- (Région à préciser) : écouter « brenn [bʁɛn] »
Étymologie
Nom commun
| Mutation | Forme |
|---|---|
| Non muté | brenn |
| Adoucissante | vrenn |
| Durcissante | prenn |
brenn \ˈbrɛnː\ masculin
- (Meunerie) Son (de farine).
Dérivés
- bara-brenn
- brenn-heskenn
- brenn-koad
- brenn-Yuzaz
- brennañ
- brennek
- brennenn
- brenner
- brennerez
- brenniñ
Voir aussi
- brenn sur l’encyclopédie Wikipédia (en breton)
Références
- ↑ Jehan Lagadeuc, Catholicon, Tréguier, 1499
- ↑ Albert Deshayes, Dictionnaire étymologique du breton, Le Chasse-Marée, Douarnenez, 2003, page 135a
Forme de verbe
| Mutation | Forme |
|---|---|
| Non muté | prenn |
| Adoucissante | brenn |
| Spirante | frenn |
brenn \ˈbrɛnː\
- Forme mutée de prenn par adoucissement (p → b).