broenn

Étymologie

Du moyen breton broennenn[1], du vieux breton broin.
À comparer avec les mots brwyn en gallois, broenn en cornique (sens identique).

Nom commun

Mutation Collectif Singulatif
Non muté broenn broennenn
Adoucissante vroenn vroennenn
Durcissante proenn proennenn

broenn \ˈbʁoːɛn\ collectif

  1. (Botanique) Joncs.

Variantes orthographiques

Dérivés

  • broenn-aod
  • broenn-dour
  • broenn-du
  • broenn-hesk
  • broenn-kalet
  • broenn-mor
  • broenn-paludenn
  • broenna
  • broenneg
  • broennek

Références

  1. Jehan Lagadeuc, Catholicon, Tréguier, 1499

Étymologie

À comparer avec les mots brwyn en gallois, broenn en breton (sens identique).

Nom commun

broenn \ˈbʁoːɛn\ collectif (singulatif : broennen)

  1. (Botanique) Joncs.