buzhugenniñ
: buzhugennin
Étymologie
- Dérivé de buzhugenn (« lombric, ver de terre »), avec le suffixe -iñ.
Verbe
| Mutation | Infinitif |
|---|---|
| Non muté | buzhugenniñ |
| Adoucissante | vuzhugenniñ |
| Durcissante | puzhugenniñ |
buzhugenniñ \by.zyˈɡɛ.nːɪ̃\ intransitif-transitif direct (voir la conjugaison), base verbale buzhugenn-
Variantes
- buzhugennañ
- buzhugennat
Dérivés
- buzhugenner
- buzhugennerez