cʼhoarie

Forme de verbe

cʼhoarie \xwa.ˈriː.e\

  1. Troisième personne du singulier de l’imparfait de l’indicatif du verbe cʼhoari.
    • Alies e cʼhoarie pezhioù e genvroidi Leonid Andreyev, Tolstoï ha Tchecʼhov, pe Lenormant hag Anouilh, an daou zramaour gall hag a blije dezhañ ar muiañ, [...].  (Jarl Priel, Amañ hag ahont, Éditions Al Liamm, 1957, page 201)
      Il (Pitoëff) jouait souvent les pièces de ses compatriotes Leonid Andreïev, Tolstoï et Tchekhov, ou Lenormand et Anouilh, les deux dramaturges français qu’il préférait, [...].
    • Aman, bianik, e cʼhoarie gand he breur; [...].  (Lan Inisan, Emgann Kergidu Lodenn 2, J.B. hag A. Lefournier, Brest, 1878, p. 286)
      La traduction en français de l’exemple manque. (Ajouter)
    • Amañ, bihanik, e cʼhoarie gant he breur ; [...].  (Lan Inizan, Emgann Kergidu 2, Éditions Al Liamm, 1977, page 206)
      Ici, toute petite, elle jouait avec son frère ; [...].