cʼhoarie
Forme de verbe
cʼhoarie \xwa.ˈriː.e\
- Troisième personne du singulier de l’imparfait de l’indicatif du verbe cʼhoari.
Alies e cʼhoarie pezhioù e genvroidi Leonid Andreyev, Tolstoï ha Tchecʼhov, pe Lenormant hag Anouilh, an daou zramaour gall hag a blije dezhañ ar muiañ, [...].
— (Jarl Priel, Amañ hag ahont, Éditions Al Liamm, 1957, page 201)Aman, bianik, e cʼhoarie gand he breur; [...].
— (Lan Inisan, Emgann Kergidu Lodenn 2, J.B. hag A. Lefournier, Brest, 1878, p. 286)- La traduction en français de l’exemple manque. (Ajouter)
Amañ, bihanik, e cʼhoarie gant he breur ; [...].
— (Lan Inizan, Emgann Kergidu 2, Éditions Al Liamm, 1977, page 206)- Ici, toute petite, elle jouait avec son frère ; [...].