castellarius
Latin
Étymologie
- (Adjectif) Dérivé de castellum (« château »), avec le suffixe -arius.
- (Nom commun) Substantivation de l’adjectif castellarius.
Adjectif
| Cas | Singulier | Pluriel | ||||
|---|---|---|---|---|---|---|
| Masculin | Féminin | Neutre | Masculin | Féminin | Neutre | |
| Nominatif | castellarius | castellariă | castellarium | castellariī | castellariae | castellariă |
| Vocatif | castellarie | castellariă | castellarium | castellariī | castellariae | castellariă |
| Accusatif | castellarium | castellariăm | castellarium | castellariōs | castellariās | castellariă |
| Génitif | castellariī | castellariae | castellariī | castellariōrŭm | castellariārŭm | castellariōrŭm |
| Datif | castellariō | castellariae | castellariō | castellariīs | castellariīs | castellariīs |
| Ablatif | castellariō | castellariā | castellariō | castellariīs | castellariīs | castellariīs |
castellarius \Prononciation ?\
Nom commun
| Cas | Singulier | Pluriel |
|---|---|---|
| Nominatif | castellarius | castellariī |
| Vocatif | castellarie | castellariī |
| Accusatif | castellarium | castellariōs |
| Génitif | castellariī | castellariōrum |
| Datif | castellariō | castellariīs |
| Ablatif | castellariō | castellariīs |
castellarius \Prononciation ?\
Références
- « castellarius », dans Félix Gaffiot, Dictionnaire latin français, Hachette, 1934 → consulter cet ouvrage