cinyra
Latin
Étymologie
- Du grec ancien κινύρα, kinúra.
Nom commun
| Cas | Singulier | Pluriel |
|---|---|---|
| Nominatif | cinyră | cinyrae |
| Vocatif | cinyră | cinyrae |
| Accusatif | cinyrăm | cinyrās |
| Génitif | cinyrae | cinyrārŭm |
| Datif | cinyrae | cinyrīs |
| Ablatif | cinyrā | cinyrīs |
cinyra \Prononciation ?\ féminin
- (Musique) Cinyre, sorte de lyre.
Secundum tempus et secundum diem in qua contaminaverunt illud gentes, in ipsa renovatum est in canticis, et citharis, et cinyris, et in cymbalis.
— (Machabaeorum - traduction)- Dans le même mois et le même jour qu’il avait été profané par les nations, l’autel fut consacré de nouveau, au chant des psaumes, au son des harpes, des lyres et des cymbales.
Références
- « cinyra », dans Félix Gaffiot, Dictionnaire latin français, Hachette, 1934 → consulter cet ouvrage
- « cinyra », dans Charlton T. Lewis et Charles Short, A Latin Dictionary, Clarendon Press, Oxford, 1879 → consulter cet ouvrage