communicatorius

Latin

Étymologie

Dérivé de communicatus, avec le suffixe -orius.

Adjectif

Cas Singulier Pluriel
Masculin Féminin Neutre Masculin Féminin Neutre
Nominatif communicatorius communicatoriă communicatorium communicatoriī communicatoriae communicatoriă
Vocatif communicatorie communicatoriă communicatorium communicatoriī communicatoriae communicatoriă
Accusatif communicatorium communicatoriăm communicatorium communicatoriōs communicatoriās communicatoriă
Génitif communicatoriī communicatoriae communicatoriī communicatoriōrŭm communicatoriārŭm communicatoriōrŭm
Datif communicatoriō communicatoriae communicatoriō communicatoriīs communicatoriīs communicatoriīs
Ablatif communicatoriō communicatoriā communicatoriō communicatoriīs communicatoriīs communicatoriīs

communicatorius \Prononciation ?\

  1. Qui établit la communion avec.
    • Exemple d’utilisation manquant. (Ajouter)

Références