confirmatrix
Latin
Étymologie
- Dérivé de confirmatum, avec le suffixe -trix.
Nom commun
| Cas | Singulier | Pluriel |
|---|---|---|
| Nominatif | cōnfīrmātrīx | cōnfīrmātrīcēs |
| Vocatif | cōnfīrmātrīx | cōnfīrmātrīcēs |
| Accusatif | cōnfīrmātrīcem | cōnfīrmātrīcēs |
| Génitif | cōnfīrmātrīcis | cōnfīrmātrīcum |
| Datif | cōnfīrmātrīcī | cōnfīrmātrīcibus |
| Ablatif | cōnfīrmātrīcĕ | cōnfīrmātrīcibus |
cōnfīrmātrīx \kon.fiːrˈmaː.triːks\ féminin (pour un homme, on dit : confirmator)
- Celle qui consolide, qui confirme, confirmatrice.
- Exemple d’utilisation manquant. (Ajouter)
Dérivés dans d’autres langues
- Français : confirmatrice
Références
- « confirmatrix », dans Félix Gaffiot, Dictionnaire latin français, Hachette, 1934 → consulter cet ouvrage