consonans
Latin
Étymologie
- substantivation du participe du verbe consono.
Forme de verbe
| Cas | Singulier | Pluriel | ||||
|---|---|---|---|---|---|---|
| Masculin | Féminin | Neutre | Masculin | Féminin | Neutre | |
| Nominatif | consonāns | consonāns | consonāns | consonāntēs | consonāntēs | consonāntia |
| Vocatif | consonāns | consonāns | consonāns | consonāntēs | consonāntēs | consonāntia |
| Accusatif | consonāntem | consonāntem | consonāns | consonāntēs | consonāntēs | consonāntia |
| Génitif | consonāntis | consonāntis | consonāntis | consonāntium | consonāntium | consonāntium |
| Datif | consonāntī | consonāntī | consonāntī | consonāntibus | consonāntibus | consonāntibus |
| Ablatif | consonāntī | consonāntī | consonāntī | consonāntibus | consonāntibus | consonāntibus |
consonāns \Prononciation ?\ deuxième classe faux imparisyllabique
- Participe présent de consono.
Nom commun
| Cas | Singulier | Pluriel |
|---|---|---|
| Nominatif | consonans | consonānsēs |
| Vocatif | consonans | consonānsēs |
| Accusatif | consonānsem | consonānsēs |
| Génitif | consonānsis | consonānsum |
| Datif | consonānsī | consonānsibus |
| Ablatif | consonānsĕ | consonānsibus |
consonans \Prononciation ?\ féminin 3e déclinaison, imparisyllabique
Références
- « consonans », dans Félix Gaffiot, Dictionnaire latin français, Hachette, 1934 → consulter cet ouvrage