conspiratus

Latin

Étymologie

(Nom commun 1) Déverbal de conspiro, dérivé de conspiratum, avec le suffixe -us, -us.
(Nom commun 2) substantivation du participe du verbe conspiro.

Nom commun 1

Cas Singulier Pluriel
Nominatif conspiratŭs conspiratūs
Vocatif conspiratŭs conspiratūs
Accusatif conspiratum conspiratūs
Génitif conspiratūs conspiratuum
Datif conspiratūi
ou conspiratū
conspiratibus
Ablatif conspiratū conspiratibus

conspiratŭs \Prononciation ?\ masculin 4e déclinaison

  1. Accord, harmonie.
    • Exemple d’utilisation manquant. (Ajouter)

Nom commun 2

Cas Singulier Pluriel
Nominatif conspiratus conspiratī
Vocatif conspirate conspiratī
Accusatif conspiratum conspiratōs
Génitif conspiratī conspiratōrum
Datif conspiratō conspiratīs
Ablatif conspiratō conspiratīs

conspiratus \Prononciation ?\ masculin ; 2e déclinaison

  1. Conjuré.
    • Exemple d’utilisation manquant. (Ajouter)

Forme de verbe

Cas Singulier Pluriel
Masculin Féminin Neutre Masculin Féminin Neutre
Nominatif conspiratus conspirată conspiratum conspiratī conspiratae conspirată
Vocatif conspirate conspirată conspiratum conspiratī conspiratae conspirată
Accusatif conspiratum conspiratăm conspiratum conspiratōs conspiratās conspirată
Génitif conspiratī conspiratae conspiratī conspiratōrŭm conspiratārŭm conspiratōrŭm
Datif conspiratō conspiratae conspiratō conspiratīs conspiratīs conspiratīs
Ablatif conspiratō conspiratā conspiratō conspiratīs conspiratīs conspiratīs

conspiratus \Prononciation ?\ ; première classe

  1. Participe passé de conspiro.

Références