conspiratus
Latin
Étymologie
- (Nom commun 1) Déverbal de conspiro, dérivé de conspiratum, avec le suffixe -us, -us.
- (Nom commun 2) substantivation du participe du verbe conspiro.
Nom commun 1
| Cas | Singulier | Pluriel |
|---|---|---|
| Nominatif | conspiratŭs | conspiratūs |
| Vocatif | conspiratŭs | conspiratūs |
| Accusatif | conspiratum | conspiratūs |
| Génitif | conspiratūs | conspiratuum |
| Datif | conspiratūi ou conspiratū |
conspiratibus |
| Ablatif | conspiratū | conspiratibus |
conspiratŭs \Prononciation ?\ masculin 4e déclinaison
Nom commun 2
| Cas | Singulier | Pluriel |
|---|---|---|
| Nominatif | conspiratus | conspiratī |
| Vocatif | conspirate | conspiratī |
| Accusatif | conspiratum | conspiratōs |
| Génitif | conspiratī | conspiratōrum |
| Datif | conspiratō | conspiratīs |
| Ablatif | conspiratō | conspiratīs |
conspiratus \Prononciation ?\ masculin ; 2e déclinaison
Forme de verbe
| Cas | Singulier | Pluriel | ||||
|---|---|---|---|---|---|---|
| Masculin | Féminin | Neutre | Masculin | Féminin | Neutre | |
| Nominatif | conspiratus | conspirată | conspiratum | conspiratī | conspiratae | conspirată |
| Vocatif | conspirate | conspirată | conspiratum | conspiratī | conspiratae | conspirată |
| Accusatif | conspiratum | conspiratăm | conspiratum | conspiratōs | conspiratās | conspirată |
| Génitif | conspiratī | conspiratae | conspiratī | conspiratōrŭm | conspiratārŭm | conspiratōrŭm |
| Datif | conspiratō | conspiratae | conspiratō | conspiratīs | conspiratīs | conspiratīs |
| Ablatif | conspiratō | conspiratā | conspiratō | conspiratīs | conspiratīs | conspiratīs |
conspiratus \Prononciation ?\ ; première classe
- Participe passé de conspiro.
Références
- « conspiratus », dans Félix Gaffiot, Dictionnaire latin français, Hachette, 1934 → consulter cet ouvrage