consummatorius
Latin
Étymologie
- Dérivé de consummatus, avec le suffixe -orius.
Adjectif
| Cas | Singulier | Pluriel | ||||
|---|---|---|---|---|---|---|
| Masculin | Féminin | Neutre | Masculin | Féminin | Neutre | |
| Nominatif | consummatorius | consummatoriă | consummatorium | consummatoriī | consummatoriae | consummatoriă |
| Vocatif | consummatorie | consummatoriă | consummatorium | consummatoriī | consummatoriae | consummatoriă |
| Accusatif | consummatorium | consummatoriăm | consummatorium | consummatoriōs | consummatoriās | consummatoriă |
| Génitif | consummatoriī | consummatoriae | consummatoriī | consummatoriōrŭm | consummatoriārŭm | consummatoriōrŭm |
| Datif | consummatoriō | consummatoriae | consummatoriō | consummatoriīs | consummatoriīs | consummatoriīs |
| Ablatif | consummatoriō | consummatoriā | consummatoriō | consummatoriīs | consummatoriīs | consummatoriīs |
consummatorius \Prononciation ?\
Références
- « consummatorius », dans Félix Gaffiot, Dictionnaire latin français, Hachette, 1934 → consulter cet ouvrage