copuleren
Néerlandais
Étymologie
- Du français copuler.
Verbe
copuleren \Prononciation ?\ intransitif
| Présent | Prétérit | |
|---|---|---|
| ik | copuleer | copuleerde |
| jij | copuleert | |
| hij, zij, het | copuleert | |
| wij | copuleren | copuleerden |
| jullie | copuleren | |
| zij | copuleren | |
| u | copuleert | copuleerde |
| Auxiliaire | Participe présent | Participe passé |
| hebben | copulerend | gecopuleerd |
Synonymes
Taux de reconnaissance
- En 2013, ce mot était reconnu par[1] :
- 91,9 % des Flamands,
- 90,5 % des Néerlandais.
Prononciation
→ Prononciation manquante. (Ajouter)
- (Région à préciser) : écouter « copuleren [Prononciation ?] »
Références
- ↑ Marc Brysbaert, Emmanuel Keuleers, Paweł Mandera et Michael Stevens, Woordenkennis van Nederlanders en Vlamingen anno 2013: Resultaten van het Groot Nationaal Onderzoek Taal [≈ Reconnaissance du vocabulaire des Néerlandais et des Flamands 2013 : résultats de la grande enquête nationale sur les langues], Université de Gand, 15 décembre 2013, 1266 pages. → [archive du fichier pdf en ligne]