daoniñ
: daonin
Étymologie
Verbe
| Mutation | Infinitif |
|---|---|
| Non muté | daoniñ |
| Adoucissante | zaoniñ |
| Durcissante | taoniñ |
daoniñ \ˈdãw.nĩ\ transitif direct (voir la conjugaison), base verbale daon-
- (Religion) Damner.
Dérivés
Références
- ↑ Jehan Lagadeuc, Catholicon, Tréguier, 1499
- ↑ Albert Deshayes, Dictionnaire étymologique du breton, Le Chasse-Marée, Douarnenez, 2003, page 171a