delenitorius
Latin
Étymologie
- Dérivé de delenitus, avec le suffixe -orius.
Adjectif
| Cas | Singulier | Pluriel | ||||
|---|---|---|---|---|---|---|
| Masculin | Féminin | Neutre | Masculin | Féminin | Neutre | |
| Nominatif | delenitorius | delenitoriă | delenitorium | delenitoriī | delenitoriae | delenitoriă |
| Vocatif | delenitorie | delenitoriă | delenitorium | delenitoriī | delenitoriae | delenitoriă |
| Accusatif | delenitorium | delenitoriăm | delenitorium | delenitoriōs | delenitoriās | delenitoriă |
| Génitif | delenitoriī | delenitoriae | delenitoriī | delenitoriōrŭm | delenitoriārŭm | delenitoriōrŭm |
| Datif | delenitoriō | delenitoriae | delenitoriō | delenitoriīs | delenitoriīs | delenitoriīs |
| Ablatif | delenitoriō | delenitoriā | delenitoriō | delenitoriīs | delenitoriīs | delenitoriīs |
delenitorius \Prononciation ?\
Références
- « delenitorius », dans Félix Gaffiot, Dictionnaire latin français, Hachette, 1934 → consulter cet ouvrage