digeriñ

Voir aussi : digêriñ

Étymologie

(1557) Du moyen breton digueriff[1].

Verbe

Mutation Infinitif
Non muté digeriñ
Adoucissante zigeriñ
Durcissante tigeriñ

digeriñ \di.ˈɡeː.rĩ\ intransitif-transitif (voir la conjugaison), base verbale digor- (pronominal : en em zigeriñ)

  1. Ouvrir.
    • Pa skois ouzh an nor e teuas ur vaouez kozh da zigeriñ din.  (Youenn Olier, An Horolaj, in Al Liamm, no 105, juillet-août 1964, page 248)
      Quand je frappai à la porte une vieille femme vint m’ouvrir.
    • Digeriñ a ran ar pakad sigaretennoù.  (Yann Gerven, Brestiz o vreskenn, Al Liamm, 1986, page 72)
      J’ouvre le paquet de cigarettes.
    • O krenañ edo bizied ar bezhinaer yaouank o tigeriñ unan anezho.  (Goulcʼhan Kervella, N’eus ket a garantez eürus, Skol Vreizh, 2015, page 23)
      Les doigts du jeune goémonier tremblaient (étaient en train de trembler) en ouvrant l’un d’eux.
  2. S’ouvrir.
  3. Commencer.
  4. Inaugurer.

Variantes

Dérivés

  • addigeriñ
  • damzigeriñ
  • gouzigeriñ

Références

  1. Albert Deshayes, Dictionnaire étymologique du breton, Le Chasse-Marée, Douarnenez, 2003, page 185a