digeriñ
: digêriñ
Étymologie
- (1557) Du moyen breton digueriff[1].
Verbe
| Mutation | Infinitif |
|---|---|
| Non muté | digeriñ |
| Adoucissante | zigeriñ |
| Durcissante | tigeriñ |
digeriñ \di.ˈɡeː.rĩ\ intransitif-transitif (voir la conjugaison), base verbale digor- (pronominal : en em zigeriñ)
- Ouvrir.
Pa skois ouzh an nor e teuas ur vaouez kozh da zigeriñ din.
— (Youenn Olier, An Horolaj, in Al Liamm, no 105, juillet-août 1964, page 248)- Quand je frappai à la porte une vieille femme vint m’ouvrir.
Digeriñ a ran ar pakad sigaretennoù.
— (Yann Gerven, Brestiz o vreskenn, Al Liamm, 1986, page 72)- J’ouvre le paquet de cigarettes.
O krenañ edo bizied ar bezhinaer yaouank o tigeriñ unan anezho.
— (Goulcʼhan Kervella, N’eus ket a garantez eürus, Skol Vreizh, 2015, page 23)- Les doigts du jeune goémonier tremblaient (étaient en train de trembler) en ouvrant l’un d’eux.
- S’ouvrir.
- Commencer.
- Inaugurer.
Variantes
- digoriñ
- igeriñ
Dérivés
- addigeriñ
- damzigeriñ
- gouzigeriñ
Références
- ↑ Albert Deshayes, Dictionnaire étymologique du breton, Le Chasse-Marée, Douarnenez, 2003, page 185a