diligens

Français

Étymologie

→ voir diligent.

Forme d’adjectif

Singulier Pluriel
Masculin diligent
\di.li.ʒɑ̃\
diligens
\di.li.ʒɑ̃\
Féminin diligente
\di.li.ʒɑ̃t\
diligentes
\di.li.ʒɑ̃t\

diligens \di.li.ʒɑ̃\

  1. (Archaïque, orthographe d’avant 1835) Masculin pluriel de diligent.
    • Je ne me sentais point la vocation de ces hommes courageux et diligens [...]  (Revue des Deux Mondes, tome 2, 1834, p. 559  lire en ligne)

Forme de nom commun

Singulier Pluriel
Masculin diligent
\di.li.ʒɑ̃\
diligens
\di.li.ʒɑ̃\
Féminin diligente
\di.li.ʒɑ̃t\
diligentes
\di.li.ʒɑ̃t\

diligens \di.li.ʒɑ̃\

  1. (Archaïque, orthographe d’avant 1835) Pluriel de diligent.
    • Les plus diligens se sauvèrent dans la chaloupe, d’autres se jetèrent à la nage.  (Les Mille et Une Nuits, tome II, 1806, p. 70  lire en ligne)

Anagrammes

→ Modifier la liste d’anagrammes

Latin

Forme de verbe

Cas Singulier Pluriel
Masculin Féminin Neutre Masculin Féminin Neutre
Nominatif diligens diligens diligens diligentēs diligentēs diligentia
Vocatif diligens diligens diligens diligentēs diligentēs diligentia
Accusatif diligentem diligentem diligens diligentēs diligentēs diligentia
Génitif diligentis diligentis diligentis diligentium diligentium diligentium
Datif diligentī diligentī diligentī diligentibus diligentibus diligentibus
Ablatif diligentī diligentī diligentī diligentibus diligentibus diligentibus

diligens \Prononciation ?\ deuxième classe faux imparisyllabique

  1. Participe présent de diligo :
    1. Diligent, précis.
      • Exemple d’utilisation manquant. (Ajouter)

Antonymes

Dérivés dans d’autres langues

Références