ebenbürtigem

Allemand

Forme d’adjectif

ebenbürtigem \ˈeːbn̩ˌbʏʁtɪɡəm\

  1. Datif masculin singulier de la déclinaison forte de ebenbürtig.
  2. Datif neutre singulier de la déclinaison forte de ebenbürtig.

Prononciation