emäntä
: emanta
Étymologie
- Dérivé de emä (« mère »), avec le suffixe -ntä.
Nom commun
Déclinaison
| Cas | Singulier | Pluriel |
|---|---|---|
| Nominatif | emäntä | emännät |
| Génitif | emännän | emäntien emäntäin (rare) |
| Partitif | emäntää | emäntiä |
| Accusatif | emäntä [1] emännän [2] |
emännät |
| Inessif | emännässä | emännissä |
| Élatif | emännästä | emännistä |
| Illatif | emäntään | emäntiin |
| Adessif | emännällä | emännillä |
| Ablatif | emännältä | emänniltä |
| Allatif | emännälle | emännille |
| Essif | emäntänä | emäntinä |
| Translatif | emännäksi | emänniksi |
| Abessif | emännättä | emännittä |
| Instructif | — | emännin |
| Comitatif | — | emäntine- [3] |
|
Notes [1] [2] [3]
| ||
| Avec suffixes possessifs |
Singulier | Pluriel |
|---|---|---|
| 1re personne | emäntäni | emäntämme |
| 2e personne | emäntäsi | emäntänne |
| 3e personne | emäntänsä | |
emäntä \ˈe.mæn.tæ\
- Hôtesse.
- Exemple d’utilisation manquant. (Ajouter)
- Maîtresse.
- Exemple d’utilisation manquant. (Ajouter)
- Cuisinière, une femme qui s’occupe de la cuisine d’une cantine.
- Exemple d’utilisation manquant. (Ajouter)
Notes
- Il n’y a pas de genre grammatical en finnois.
Synonymes
- isäntä — maître, hôte
Dérivés
Forme de nom commun
emäntä \ˈemæntæ\
- Accusatif II singulier de emäntä.
Références
- Marsa Luukkonen et Kari Viljanen, Suomi Ranksa Suomi sanakirja, Gummerus, 1992, page 14
- (finnois) Kielitoimiston sanakirja (« Dictionnaire de finnois contemporain »), Kotimaisten kielten tutkimuskeskus (Institut des langues de Finlande), 2004. Consulté le 29 août 2025