etu
Étymologie
- Étymologie manquante ou incomplète. Si vous la connaissez, vous pouvez l’ajouter en cliquant ici.
Nom commun
Déclinaison
| Cas | Singulier | Pluriel |
|---|---|---|
| Nominatif | etu | edut |
| Génitif | edun | etujen |
| Partitif | etua | etuja |
| Accusatif | etu [1] edun [2] |
edut |
| Inessif | edussa | eduissa |
| Élatif | edusta | eduista |
| Illatif | etuun | etuihin |
| Adessif | edulla | eduilla |
| Ablatif | edulta | eduilta |
| Allatif | edulle | eduille |
| Essif | etuna | etuina |
| Translatif | eduksi | eduiksi |
| Abessif | edutta | eduitta |
| Instructif | — | eduin |
| Comitatif | — | etuine- [3] |
|
Notes [1] [2] [3]
| ||
| Avec suffixes possessifs |
Singulier | Pluriel |
|---|---|---|
| 1re personne | etuni | etumme |
| 2e personne | etusi | etunne |
| 3e personne | etunsa | |
etu \ˈetu\
Forme de nom commun
etu \ˈetu\
- Accusatif II singulier de etu.
Références
- Marsa Luukkonen et Kari Viljanen, Suomi Ranksa Suomi sanakirja, Gummerus, 1992, page 14
- (finnois) Kielitoimiston sanakirja (« Dictionnaire de finnois contemporain »), Kotimaisten kielten tutkimuskeskus (Institut des langues de Finlande), 2004. Consulté le 29 août 2025