etunimi
Étymologie
Nom commun
Déclinaison
| Cas | Singulier | Pluriel |
|---|---|---|
| Nominatif | etunimi | etunimet |
| Génitif | etunimen | etunimien |
| Partitif | etunimeä | etunimiä |
| Accusatif | etunimi [1] etunimen [2] |
etunimet |
| Inessif | etunimessä | etunimissä |
| Illatif | etunimeen | etunimiin |
| Élatif | etunimestä | etunimistä |
| Adessif | etunimellä | etunimillä |
| Allatif | etunimelle | etunimille |
| Ablatif | etunimeltä | etunimiltä |
| Essif | etunimenä | etuniminä |
| Translatif | etunimeksi | etunimiksi |
| Abessif | etunimettä | etunimittä |
| Instructif | — | etunimin |
| Comitatif | — | etunimine- [3] |
|
Notes [1] [2] [3]
| ||
| Avec suffixes possessifs |
Singulier | Pluriel |
|---|---|---|
| 1re personne | etunimeni | etunimemme |
| 2e personne | etunimesi | etunimenne |
| 3e personne | etunimensä | |
etunimi \ˈe.tu.ˌni.mi\
Forme de nom commun
etunimi \ˈetuˌnimi\
- Accusatif II singulier de etunimi.
Références
- Marsa Luukkonen et Kari Viljanen, Suomi Ranksa Suomi sanakirja, Gummerus, 1992, page 14
- (finnois) Kielitoimiston sanakirja (« Dictionnaire de finnois contemporain »), Kotimaisten kielten tutkimuskeskus (Institut des langues de Finlande), 2004. Consulté le 29 août 2025