feunteun
Étymologie
Nom commun
| Singulier | Pluriel |
|---|---|
| feunteun | feunteunioù |
feunteun \ˈfœ̃ntœ̃n\ féminin
- Fontaine.
Marzhin a ouie mat edo ar placʼh, d’ar cʼhoulz-se eus an deiz, e-kichen ar feunteun.
— (Langleiz, Romant ar Roue Arzhur, Éditions Al Liamm, 1975, page 94)- Merlin savait bien que la fille, à ce moment-là de la journée, était près de la fontaine.
Synonymes
Dérivés
- feunteunour
- feunteunig
Références
- ↑ Jehan Lagadeuc, Catholicon, Tréguier, 1499
- ↑ Victor Henry, Lexique étymologique des termes les plus usuels du breton moderne, J. Plihon et L. Hervé, Rennes, 1900 → lire sur wikisouce