Nom commun
| Collectif |
Singulatif |
Pluriel |
| foenn |
foennenn |
foennennoù |
foenn \ˈfwɛnː\ collectif
- Foin.
Bemdeiz Doue e vez ret dimp reiñ hor foenn da hemañ, leuskel hor plouz pe hon ed da vont gant henhont…
— (Jarl Priel, Paotr e varv ruz, in Al Liamm, no 19, mars-avril 1950, page 25)
- Tous les jours nous devons donner notre foin à celui-ci, laissez celui-là prendre notre paille ou notre blé…
En ur wech pe ziv e trocʼhed ar foenn, gant filcʼhier a zaou ha tregont pe bevar ha tregont meutad hed.
— (Herve ar Menn, Du-mañ gwechall, in Al Liamm, no 159, juillet-août 1973, page 270)
- Une fois ou deux, on coupait le foin avec des faux de trente deux ou trente quatre pouces de longueur.
Divin a zougfe ur garg foenn ha na zougfe ket ur spillenn ? - Ar mor.
— (Jules Gros, Le Trésor du Breton parlé - Troisième partie - Le style populaire, 1974, page 332)
- Devine qui porterait une charretée de foin et ne porterait pas une épingle ? - La mer.
Dérivés
- adfoenn
- azfoenn
- foenna
- foennadeg
- foennadur
- foennañ
- foennat
- foenneg
- foenner
- foennerez
- foennerezh
- foenniñ
- foennour
- foennourez