fugiens

Latin

Étymologie

Substantivation du participe du verbe fugio  fuir »).

Forme de verbe

Cas Singulier Pluriel
Masculin Féminin Neutre Masculin Féminin Neutre
Nominatif fugiens fugiens fugiens fugientēs fugientēs fugientia
Vocatif fugiens fugiens fugiens fugientēs fugientēs fugientia
Accusatif fugientem fugientem fugiens fugientēs fugientēs fugientia
Génitif fugientis fugientis fugientis fugientium fugientium fugientium
Datif fugientī fugientī fugientī fugientibus fugientibus fugientibus
Ablatif fugientī fugientī fugientī fugientibus fugientibus fugientibus

fugiens \Prononciation ?\ deuxième classe faux imparisyllabique

  1. Participe présent de fugio :
    1. Qui fuit, qui évite. (suivi du génitif)
      • laboris fugiens  (César, C. 1, 69,3)
        qui fuit la peine.
      • (Sens figuré) vinum fugiens  (Cicéron, Off. 3, 91)
        vin qui se passe.

Nom commun

Cas Singulier Pluriel
Nominatif fugiens fugientēs
Vocatif fugiens fugientēs
Accusatif fugientĕm fugientēs
Génitif fugientĭs fugientiŭm
Datif fugientī fugientĭbŭs
Ablatif fugientĕ fugientĭbŭs

fugiens \Prononciation ?\ 3e déclinaison, faux imparisyllabique

  1. Défendeur.
    • Exemple d’utilisation manquant. (Ajouter)

Références