galleg
Étymologie
Nom commun
| Mutation | Singulier | Pluriel |
|---|---|---|
| Non muté | galleg | gallegoù |
| Adoucissante | cʼhalleg | cʼhallegoù |
| Durcissante | kalleg | kallegoù |
galleg \ˈɡa.lːek\ masculin
- (Linguistique) Français, langue française.
Betek divez ar bloaz-skol 1879 e teskas ar galleg, al latin, an istor hag an niveroniez da vugale vihan ar 7et klas.
— (Lan Inizan, Toull al lakez, Le Goaziou, Kemper, Derrien, Brest, 1930, pages page v)- Jusqu’à la fin de l’année scolaire 1879 il enseigna le français, le latin, l’histoire et l’arithmétique aux petits enfants de 7e.
Kaer am boa bet displegañ d’am zad en a-raok ne ouie ket Dewi kalz a cʼhalleg d’ar poent-se, hag er cʼhontrol e teue brezhoneg brav gantañ, n’en doa ket sentet ouzhin : ret ’oa bet dezhañ diskouez e oa un den a-zoare en ur implij galleg uhel !
— (Job an Irien, Dewi in Ya !, no 516, 1 mai 2015, page 9)- J’avais beau avoir expliqué à l’avance à mon père que Dewi ne savait pas encore beaucoup de français à cette époque, et qu’au contraire son breton était bon, il ne m’avait pas écouté : il avait fallu qu’il montrât qu’il était quelqu’un de bien en employant un français de haut niveau !
Dérivés
- gallegadur
- gallegaj
- gallegajer
- gallegajerez
- gallegajiñ
- gallegal
- gallegañ
- gallegat
- galleger
- gallegerez
- gallegour
- gallegourez
- gallegouriezh
Apparentés étymologiques
Voir aussi
- galleg sur l’encyclopédie Wikipédia (en breton)
Références
- « galleg » dans François Vallée, Grand dictionnaire français-breton, Édition de l'Impression commerciale de Bretagne, Rennes, 1931-1933, 817 pages, page 318b
- Roparz Hemon, Nouveau dictionnaire breton français, Al Liamm, 6e édition revue et augmentée, 1978, page 306a
- Martial Ménard, Dictionnaire français-breton, Éditions Palantines, 2012, ISBN 978-2-35678069-0, page 609a