halkeama
Étymologie
- Du participe agent du verbe haljeta.
Nom commun
Déclinaison
| Cas | Singulier | Pluriel |
|---|---|---|
| Nominatif | halkeama | halkeamat |
| Génitif | halkeaman | halkeamien halkeamain (rare) |
| Partitif | halkeamaa | halkeamia |
| Accusatif | halkeama [1] halkeaman [2] |
halkeamat |
| Inessif | halkeamassa | halkeamissa |
| Élatif | halkeamasta | halkeamista |
| Illatif | halkeamaan | halkeamiin |
| Adessif | halkeamalla | halkeamilla |
| Ablatif | halkeamalta | halkeamilta |
| Allatif | halkeamalle | halkeamille |
| Essif | halkeamana | halkeamina |
| Translatif | halkeamaksi | halkeamiksi |
| Abessif | halkeamatta | halkeamitta |
| Instructif | — | halkeamin |
| Comitatif | — | halkeamine- [3] |
|
Notes [1] [2] [3]
| ||
| Avec suffixes possessifs |
Singulier | Pluriel |
|---|---|---|
| 1re personne | halkeamani | halkeamamme |
| 2e personne | halkeamasi | halkeamanne |
| 3e personne | halkeamansa | |
halkeama \ˈhɑl.ke.ɑ.mɑ\
Forme de nom commun
halkeama \ˈhɑlkeɑmɑ\
- Accusatif II singulier de halkeama.
Références
- Marsa Luukkonen et Kari Viljanen, Suomi Ranksa Suomi sanakirja, Gummerus, 1992, page 15
- (finnois) Kielitoimiston sanakirja (« Dictionnaire de finnois contemporain »), Kotimaisten kielten tutkimuskeskus (Institut des langues de Finlande), 2004. Consulté le 28 août 2025