henkari
Étymologie
- Étymologie manquante ou incomplète. Si vous la connaissez, vous pouvez l’ajouter en cliquant ici.
Nom commun
Déclinaison
| Cas | Singulier | Pluriel |
|---|---|---|
| Nominatif | henkari | henkarit |
| Génitif | henkarin | henkarien henkareiden henkareitten |
| Partitif | henkaria | henkareita henkareja |
| Accusatif | henkari [1] henkarin [2] |
henkarit |
| Inessif | henkarissa | henkareissa |
| Illatif | henkariin | henkareihin |
| Élatif | henkarista | henkareista |
| Adessif | henkarilla | henkareilla |
| Allatif | henkarille | henkareille |
| Ablatif | henkarilta | henkareilta |
| Essif | henkarina | henkareina |
| Translatif | henkariksi | henkareiksi |
| Abessif | henkaritta | henkareitta |
| Instructif | — | henkarein |
| Comitatif | — | henkareine- [3] |
|
Notes [1] [2] [3]
| ||
| Avec suffixes possessifs |
Singulier | Pluriel |
|---|---|---|
| 1re personne | henkarini | henkarimme |
| 2e personne | henkarisi | henkarinne |
| 3e personne | henkarinsa | |
henkari \ˈheŋkɑri\
Forme de nom commun
henkari \ˈheŋkɑri\
- Accusatif II singulier de henkari.
Références
- Marsa Luukkonen et Kari Viljanen, Suomi Ranksa Suomi sanakirja, Gummerus, 1992, page 17
- (finnois) Kielitoimiston sanakirja (« Dictionnaire de finnois contemporain »), Kotimaisten kielten tutkimuskeskus (Institut des langues de Finlande), 2004. Consulté le 28 août 2025