hermostuminen
Étymologie
- Dérivé de hermostua (« s’énerver »), avec le suffixe -minen.
Nom commun
Déclinaison
| Cas | Singulier | Pluriel |
|---|---|---|
| Nominatif | hermostuminen | hermostumiset |
| Génitif | hermostumisen | hermostumisten hermostumisien |
| Partitif | hermostumista | hermostumisia |
| Accusatif | hermostuminen [1] hermostumisen [2] |
hermostumiset |
| Inessif | hermostumisessa | hermostumisissa |
| Illatif | hermostumiseen | hermostumisiin |
| Élatif | hermostumisesta | hermostumisista |
| Adessif | hermostumisella | hermostumisilla |
| Allatif | hermostumiselle | hermostumisille |
| Ablatif | hermostumiselta | hermostumisilta |
| Essif | hermostumisena | hermostumisina |
| Translatif | hermostumiseksi | hermostumisiksi |
| Abessif | hermostumisetta | hermostumisitta |
| Instructif | — | hermostumisin |
| Comitatif | — | hermostumisine- [3] |
|
Notes [1] [2] [3]
| ||
| Avec suffixes possessifs |
Singulier | Pluriel |
|---|---|---|
| 1re personne | hermostumiseni | hermostumisemme |
| 2e personne | hermostumisesi | hermostumisenne |
| 3e personne | hermostumisensa | |
hermostuminen \ˈhermostuminen\
- Énervement, excitation.
- Exemple d’utilisation manquant. (Ajouter)
Forme de nom commun
hermostuminen \ˈhermostuminen\
- Accusatif II singulier de hermostuminen.