hihna
Étymologie
- Du proto-fennique *hihna
Nom commun
Déclinaison
| Cas | Singulier | Pluriel |
|---|---|---|
| Nominatif | hihna | hihnat |
| Génitif | hihnan | hihnojen hihnain (rare) |
| Partitif | hihnaa | hihnoja |
| Accusatif | hihna [1] hihnan [2] |
hihnat |
| Inessif | hihnassa | hihnoissa |
| Élatif | hihnasta | hihnoista |
| Illatif | hihnaan | hihnoihin |
| Adessif | hihnalla | hihnoilla |
| Ablatif | hihnalta | hihnoilta |
| Allatif | hihnalle | hihnoille |
| Essif | hihnana | hihnoina |
| Translatif | hihnaksi | hihnoiksi |
| Abessif | hihnatta | hihnoitta |
| Instructif | — | hihnoin |
| Comitatif | — | hihnoine- [3] |
|
Notes [1] [2] [3]
| ||
| Avec suffixes possessifs |
Singulier | Pluriel |
|---|---|---|
| 1re personne | hihnani | hihnamme |
| 2e personne | hihnasi | hihnanne |
| 3e personne | hihnansa | |
hihna \ˈhihnɑ\
Forme de nom commun
hihna \ˈhihnɑ\
- Accusatif II singulier de hihna.
Références
- Marsa Luukkonen et Kari Viljanen, Suomi Ranksa Suomi sanakirja, Gummerus, 1992, page 17
- (finnois) Kielitoimiston sanakirja (« Dictionnaire de finnois contemporain »), Kotimaisten kielten tutkimuskeskus (Institut des langues de Finlande), 2004. Consulté le 28 août 2025