huvitus

Étymologie

Étymologie manquante ou incomplète. Si vous la connaissez, vous pouvez l’ajouter en cliquant ici.

Nom commun

Déclinaison
Cas Singulier Pluriel
Nominatif huvitus huvitukset
Génitif huvituksen huvitusten
huvituksien
Partitif huvitusta huvituksia
Accusatif huvitus[1]
huvituksen[2]
huvitukset
Inessif huvituksessa huvituksissa
Illatif huvitukseen huvituksiin
Élatif huvituksesta huvituksista
Adessif huvituksella huvituksilla
Allatif huvitukselle huvituksille
Ablatif huvitukselta huvituksilta
Essif huvituksena huvituksina
Translatif huvitukseksi huvituksiksi
Abessif huvituksetta huvituksitta
Instructif huvituksin
Comitatif huvituksine-[3]
Notes [1] [2] [3]

[1]

  • Comme complément d’un infinitif dans une
    phrase positive dont le sujet est la 3e personne
    du singulier sans aucun pronom.
  • Comme complément d’un infinitif dans une
    phrase positive passive.
  • Dans toutes les phrases passives à n’importe
    quel mode.
  • Dans une phrase impérative positive dont le
    sujet est la 2e personne du singulier, ou la
    1e ou 2e personne du pluriel.

[2]

  • Dans les phrases actives positives aux modes
    indicatif, conditionnel ou potentiel.
  • Dans une phrase impérative positive dont le
    sujet est la 3e personne du singulier ou du
    pluriel.

[3]

  • Un suffixe possessif s’ajoute dans le cas des
    noms communs.
Avec suffixes
possessifs
Singulier Pluriel
1re personne huvitukseni huvituksemme
2e personne huvituksesi huvituksenne
3e personne huvituksensa

huvitus \ˈhuʋitus\

  1. Amusement.
    • Exemple d’utilisation manquant. (Ajouter)

Forme de nom commun

huvitus \ˈhuʋitus\

  1. Accusatif II singulier de huvitus.