hylky
Étymologie
- À l’origine, le déverbal de hylätä (« abandonner », « rejeter », « désoler »).
Nom commun
Déclinaison
| Cas | Singulier | Pluriel |
|---|---|---|
| Nominatif | hylky | hylyt |
| Génitif | hylyn | hylkyjen |
| Partitif | hylkyä | hylkyjä |
| Accusatif | hylky [1] hylyn [2] |
hylyt |
| Inessif | hylyssä | hylyissä |
| Élatif | hylystä | hylyistä |
| Illatif | hylkyyn | hylkyihin |
| Adessif | hylyllä | hylyillä |
| Ablatif | hylyltä | hylyiltä |
| Allatif | hylylle | hylyille |
| Essif | hylkynä | hylkyinä |
| Translatif | hylyksi | hylyiksi |
| Abessif | hylyttä | hylyittä |
| Instructif | — | hylyin |
| Comitatif | — | hylkyine- [3] |
|
Notes [1] [2] [3]
| ||
| Avec suffixes possessifs |
Singulier | Pluriel |
|---|---|---|
| 1re personne | hylkyni | hylkymme |
| 2e personne | hylkysi | hylkynne |
| 3e personne | hylkynsä | |
hylky \ˈhyl.ky\
- (Rare) Abandon, rejet, désertion, désolation, épave.
- (Rare) Épave, tout ce qui se traîne à l’abandon.
- (Surtout) Épave de navire.
Dérivés
- hylkiö (vaurien)
- hylkylaiva (épave (de bateau))
- hylkytavara (déchet)
Apparentés étymologiques
- hylkäys (rejet, refus)
Forme de nom commun
hylky \ˈhylky\
- Accusatif II singulier de hylky.