imploratrix
Latin
Étymologie
- Déverbal de imploro (« implorer »), dérivé de imploratum, avec le suffixe -trix.
Nom commun
| Cas | Singulier | Pluriel |
|---|---|---|
| Nominatif | implōrātrīx | implōrātrīcēs |
| Vocatif | implōrātrīx | implōrātrīcēs |
| Accusatif | implōrātrīcem | implōrātrīcēs |
| Génitif | implōrātrīcis | implōrātrīcum |
| Datif | implōrātrīcī | implōrātrīcibus |
| Ablatif | implōrātrīcĕ | implōrātrīcibus |
implōrātrīx \im.ploːˈraː.triːks\ féminin 3e déclinaison, imparisyllabique (pour un homme, on dit : implorator)
- Suppliante, imploratrice.
- Exemple d’utilisation manquant. (Ajouter)
Dérivés dans d’autres langues
- Conventions internationales : Desmeocraera imploratrix
- Français : imploratrice
Références
- implorator sur Logeion