inclinatus
Latin
Étymologie
- Déverbal de inclino, dérivé de inclinatum, avec le suffixe -us, -us.
Nom commun
| Cas | Singulier | Pluriel |
|---|---|---|
| Nominatif | inclinatŭs | inclinatūs |
| Vocatif | inclinatŭs | inclinatūs |
| Accusatif | inclinatum | inclinatūs |
| Génitif | inclinatūs | inclinatuum |
| Datif | inclinatūi ou inclinatū |
inclinatibus |
| Ablatif | inclinatū | inclinatibus |
inclinatus \Prononciation ?\ masculin
Forme de verbe
| Cas | Singulier | Pluriel | ||||
|---|---|---|---|---|---|---|
| Masculin | Féminin | Neutre | Masculin | Féminin | Neutre | |
| Nominatif | inclinatus | inclinată | inclinatum | inclinatī | inclinatae | inclinată |
| Vocatif | inclinate | inclinată | inclinatum | inclinatī | inclinatae | inclinată |
| Accusatif | inclinatum | inclinatăm | inclinatum | inclinatōs | inclinatās | inclinată |
| Génitif | inclinatī | inclinatae | inclinatī | inclinatōrŭm | inclinatārŭm | inclinatōrŭm |
| Datif | inclinatō | inclinatae | inclinatō | inclinatīs | inclinatīs | inclinatīs |
| Ablatif | inclinatō | inclinatā | inclinatō | inclinatīs | inclinatīs | inclinatīs |
inclinatus \Prononciation ?\
- Participe passé de inclino.
Références
- « inclinatus », dans Félix Gaffiot, Dictionnaire latin français, Hachette, 1934 → consulter cet ouvrage