inconditus
Latin
Étymologie
Adjectif
| Cas | Singulier | Pluriel | ||||
|---|---|---|---|---|---|---|
| Masculin | Féminin | Neutre | Masculin | Féminin | Neutre | |
| Nominatif | inconditus | incondită | inconditum | inconditī | inconditae | incondită |
| Vocatif | incondite | incondită | inconditum | inconditī | inconditae | incondită |
| Accusatif | inconditum | incondităm | inconditum | inconditōs | inconditās | incondită |
| Génitif | inconditī | inconditae | inconditī | inconditōrŭm | inconditārŭm | inconditōrŭm |
| Datif | inconditō | inconditae | inconditō | inconditīs | inconditīs | inconditīs |
| Ablatif | inconditō | inconditā | inconditō | inconditīs | inconditīs | inconditīs |
inconditus \Prononciation ?\
- Confus, infondé.
jus civile inconditum
- droit civil confus.
- Informe, sans recherche, sans art.
- Non mis en réserve.
- Non enterré.
Dérivés
Références
- « inconditus », dans Félix Gaffiot, Dictionnaire latin français, Hachette, 1934 → consulter cet ouvrage