incunctabundus

Latin

Étymologie

Dérivé de cunctor hésiter, temporiser »), avec le préfixe in- et le suffixe -bundus.

Adjectif

Cas Singulier Pluriel
Masculin Féminin Neutre Masculin Féminin Neutre
Nominatif incunctabundus incunctabundă incunctabundum incunctabundī incunctabundae incunctabundă
Vocatif incunctabunde incunctabundă incunctabundum incunctabundī incunctabundae incunctabundă
Accusatif incunctabundum incunctabundăm incunctabundum incunctabundōs incunctabundās incunctabundă
Génitif incunctabundī incunctabundae incunctabundī incunctabundōrŭm incunctabundārŭm incunctabundōrŭm
Datif incunctabundō incunctabundae incunctabundō incunctabundīs incunctabundīs incunctabundīs
Ablatif incunctabundō incunctabundā incunctabundō incunctabundīs incunctabundīs incunctabundīs

incunctabundus \Prononciation ?\

  1. Qui n'hésite pas.
    • Exemple d’utilisation manquant. (Ajouter)

Références