indictus
Latin
Étymologie
Adjectif
| Cas | Singulier | Pluriel | ||||
|---|---|---|---|---|---|---|
| Masculin | Féminin | Neutre | Masculin | Féminin | Neutre | |
| Nominatif | indictus | indictă | indictum | indictī | indictae | indictă |
| Vocatif | indicte | indictă | indictum | indictī | indictae | indictă |
| Accusatif | indictum | indictăm | indictum | indictōs | indictās | indictă |
| Génitif | indictī | indictae | indictī | indictōrŭm | indictārŭm | indictōrŭm |
| Datif | indictō | indictae | indictō | indictīs | indictīs | indictīs |
| Ablatif | indictō | indictā | indictō | indictīs | indictīs | indictīs |
indictus \Prononciation ?\
- Non-dit, qui n'est pas dit.
- Exemple d’utilisation manquant. (Ajouter)
- Ineffable, dont on ne peut parler.
- Exemple d’utilisation manquant. (Ajouter)
- (Droit) Non plaidé.
indicta causa
- affaire non plaidée.
Synonymes
Forme de verbe
| Cas | Singulier | Pluriel | ||||
|---|---|---|---|---|---|---|
| Masculin | Féminin | Neutre | Masculin | Féminin | Neutre | |
| Nominatif | indictus | indictă | indictum | indictī | indictae | indictă |
| Vocatif | indicte | indictă | indictum | indictī | indictae | indictă |
| Accusatif | indictum | indictăm | indictum | indictōs | indictās | indictă |
| Génitif | indictī | indictae | indictī | indictōrŭm | indictārŭm | indictōrŭm |
| Datif | indictō | indictae | indictō | indictīs | indictīs | indictīs |
| Ablatif | indictō | indictā | indictō | indictīs | indictīs | indictīs |
indictus \Prononciation ?\
Références
- « indictus », dans Félix Gaffiot, Dictionnaire latin français, Hachette, 1934 → consulter cet ouvrage