insulano

Espéranto

Étymologie

(Date à préciser) Composé de la racine insul (« île »), du suffixe -an- (« membre, habitant ») et de la finale -o (substantif)[1].

Nom commun

Cas Singulier Pluriel
Nominatif insulano
\in.su.ˈla.no\
insulanoj
\in.su.ˈla.noj\
Accusatif insulanon
\in.su.ˈla.non\
insulanojn
\in.su.ˈla.nojn\

insulano \in.su.ˈla.no\

  1. Insulaire, habitant d’une île.
    • Ivan ekstaris, ekkaptis sian ĉapelon, kiu estis ruliĝinta malproksimen, surmetis ĝin kaj la du amikoj malsupreniris la ŝtuparon, Johano ĉiam babilante pri sia knabo, la insulano, liaj gepatroj kaj cetere.  (H. J. Bulthuis, Idoj de Orfeo, 1923  lire en ligne)
      La traduction en français de l’exemple manque. (Ajouter)

Apparentés étymologiques

→ voir la catégorie Mots en espéranto comportant la racine insul 

Prononciation

  • Pays-Bas (partie continentale) (Wijchen) : écouter « insulano [Prononciation ?] »
  • (Région à préciser) : écouter « insulano [Prononciation ?] »

Références

Sources

Bibliographie