jęczeć

Étymologie

Du vieux slave ječati[1] qui donne aussi le tchèque ječet.

Verbe

jęczeć \jɛn.t͡ʂɛt͡ɕ\ imperfectif (perfectif : jęknąć) (voir la conjugaison)

  1. Geindre, gémir.
    • Pola wiła się z bólu, jęczała i zanosiła się głośnym płaczem.
      La traduction en français de l’exemple manque. (Ajouter)
  2. Gémir, se plaindre.

Synonymes

Dérivés

Prononciation

Références

  1. « jęk », dans Aleksander Brückner, Słownik etymologiczny języka polskiego, 1927