kancler
: kancléř
Étymologie
- De l’allemand Kanzler.
Nom commun
| Cas | Singulier | Duel | Pluriel |
|---|---|---|---|
| Nominatif | kancler | kanclerja | kanclerji |
| Accusatif | kanclerja | kanclerja | kanclerje |
| Génitif | kanclerja | kanclerjev | kanclerjev |
| Datif | kanclerju | kanclerjema | kanclerjem |
| Instrumental | kanclerjem | kanclerjema | kanclerji |
| Locatif | kanclerju | kanclerjih | kanclerjih |
kancler \Prononciation ?\ masculin animé