kansakunta

Étymologie

Composé de kansa peuple ») et de kunta communauté »).

Nom commun

Déclinaison
Cas Singulier Pluriel
Nominatif kansakunta kansakunnat
Génitif kansakunnan kansakuntien
kansakuntain (rare)
Partitif kansakuntaa kansakuntia
Accusatif kansakunta[1]
kansakunnan[2]
kansakunnat
Inessif kansakunnassa kansakunnissa
Élatif kansakunnasta kansakunnista
Illatif kansakuntaan kansakuntiin
Adessif kansakunnalla kansakunnilla
Ablatif kansakunnalta kansakunnilta
Allatif kansakunnalle kansakunnille
Essif kansakuntana kansakuntina
Translatif kansakunnaksi kansakunniksi
Abessif kansakunnatta kansakunnitta
Instructif kansakunnin
Comitatif kansakuntine-[3]
Notes [1] [2] [3]

[1]

  • Comme complément d’un infinitif dans une
    phrase positive dont le sujet est la troisième personne
    du singulier sans aucun pronom.
  • Comme complément d’un infinitif dans une
    phrase positive passive.
  • Dans toutes les phrases passives à n’importe
    quel mode.
  • Dans une phrase impérative positive dont le
    sujet est la deuxième personne du singulier, ou la
    première ou deuxième personne du pluriel.

[2]

  • Dans les phrases actives positives aux modes
    indicatif, conditionnel ou potentiel.
  • Dans une phrase impérative positive dont le
    sujet est la troisième personne du singulier ou du
    pluriel.

[3]

  • Un suffixe possessif s’ajoute dans le cas des
    noms communs.
Avec suffixes
possessifs
Singulier Pluriel
1re personne kansakuntani kansakuntamme
2e personne kansakuntasi kansakuntanne
3e personne kansakuntansa

kansakunta \ˈkɑn.sɑ.ˌkun.tɑ\

  1. Nation.
    • Exemple d’utilisation manquant. (Ajouter)

Forme de nom commun

kansakunta \ˈkɑnsɑˌkuntɑ\

  1. Accusatif II singulier de kansakunta.