kantolor
Étymologie
Nom commun
| Mutation | Singulier | Pluriel |
|---|---|---|
| Non muté | kantolor | kantolorioù |
| Adoucissante | gantolor | gantolorioù |
| Spirante | cʼhantolor | cʼhantolorioù |
kantolor \kãnˈtoːlɔr\ masculin
- Chandelier.
Dercʼhel a rae en e zorn kleiz ur cʼhantolor bihan gant div cʼhoulaouenn-goar war enaou.
— (Jakez Konan, Ur marcʼhadour a Vontroulez, Al Liamm, 1981, page 33)- Il tenait à la main gauche un petit chandelier dont les deux chandelles étaient allumées.
- (Sens figuré) & (Par plaisanterie) vaurien, garnement.
Variantes
- kantoeller
Dérivés
- kantolor-barrek
- kantolor-mor
- kantolor-skourret
- kantolor-stag
Références
- ↑ Jehan Lagadeuc, Catholicon, Tréguier, 1499