kar
Conventions internationales
Symbole
kar
- (Linguistique) Code ISO 639-3 des langues karènes.
Références
- Documentation for ISO 639 identifier: kar, SIL International, 2025
Étymologie
- Étymologie manquante ou incomplète. Si vous la connaissez, vous pouvez l’ajouter en cliquant ici.
Nom commun
kar \Prononciation ?\
- Auto, automobile.
- Char, chariot, charrette.
Synonymes
Prononciation
- Afrique du Sud (Johannesbourg) : écouter « kar [Prononciation ?] »
Étymologie
- Étymologie manquante ou incomplète. Si vous la connaissez, vous pouvez l’ajouter en cliquant ici.
Adjectif
kar \cɑr\
Dérivés
Prononciation
- (Région à préciser) : écouter « kar [Prononciation ?] »
Étymologie
- Étymologie manquante ou incomplète. Si vous la connaissez, vous pouvez l’ajouter en cliquant ici.
Nom commun 1
kar \Prononciation ?\
- (Pays basque français) Flamme.
Nom commun 2
kar \Prononciation ?\
Vocabulaire apparenté par le sens
Prononciation
- Saint-Sébastien (Espagne) : écouter « kar [Prononciation ?] »
Étymologie
Adjectif
kar \ˈkɑːr\
- (Famille) Parent, ayant des liens de parenté.
Atao em eus lavaret « eontr » d’ezañ (ha n’eo ket kar d’in zoken) evit ober goap outañ, e kement feson.
— (Jakez Riou, Troiou-kamm Alanig al Louarn 1, Gwalarn, 1936, page 42)- Je lui ai toujours dit « oncle » (il n’est même pas parent avec moi) pour me moquer de lui, de toutes les manières.
- (Vieilli) (Littéraire) Ami.
Nom commun
| Mutation | Singulier | Pluriel |
|---|---|---|
| Non muté | kar | kerent |
| Adoucissante | gar | gerent |
| Spirante | cʼhar | cʼherent |
kar \ˈkɑːr\ masculin (pluriel : kerent \ˈkeː.rɛ̃nt\)
- (Famille) Parent (sauf père et mère).
Na mamm, na tad, na kar ne vezo ouzh e cʼhortoz, na mab ebet evit pokat dezhan a-barzh mervel.
— (Jakez Riou, Lizer an hini maro, Brest, 1925, page 62)- Ni mère, ni père, ni parent ne l’attendront, ni aucun fils pour l’embrasser avant qu’il ne meure.
Job ha Lom a oa kendirvi-kompez evit o brasañ maleur, rak dre ma oant kerent eo e teujont d’en em zaremprediñ.
— (Jakez Riou, An ti satanazet, Skridoù Breizh, 1944, pages 25-26)- Job et Lom étaient cousins germains pour leur plus grand malheur, car étant parents ils en vinrent à se fréquenter.
- (Vieilli) (Littéraire) Ami.
Na vize kar d’ar Vretoned,
— (Théodore Hersart de La Villemarqué, Barzaz Breiz, Didier et Cie, 1867, page 199)
Na d’ar zent a Vreiz keneubed,
Neb na veule ket sant Kado,
Paeron brezelourien ar vro- Il n’eût pas été l’ami des Bretons, ni des saints De Bretagne non plus, celui qui n’eût pas béni saint Kado, patron des guerriers du pays.
- (Spécialement) (au pluriel) Parents : père et mère.
E gerent a oa Bretoned, ginidik o-daou eus a Vreizh-Veur, hag a oa eus ar re gentañ a dreuzas ar mor evit dont da chom da Vro-Arvor.
— (Yann-Vari Perrot, Bue ar Zent, Morlaix, 1912, page 760)- Ses parents étaient des Bretons, natifs tous deux de Grande-Bretagne, et étaient parmi les premiers qui traversèrent la mer pour venir habiter en Armorique.
Dérivés
- digar
- dihegar
- dishegar
- hegarat
- karadegezh
- karadek
- karant
- karantegezh
- karantek
- karantez
- karantezus
- karedig
- karer
- karet
- karour
- karus
Forme de verbe
| Mutation | Forme |
|---|---|
| Non muté | kar |
| Adoucissante | gar |
| Spirante | cʼhar |
kar \ˈkɑːr\
- Troisième personne du singulier du présent de l’indicatif du verbe karet/kariñ/karout.
Me ho kar, Malo !
— (Langleiz, An div zremm, in C’hoariva brezhonek - Pemp pezh-c’hoari berr, Skridoù Breizh, 1944, page 26)- Je vous aime, Malo !
[...], hogen ne gar ket gortoz, evel-se emañ, ne cʼhallan ket he cʼhemmañ bremañ.
— (Jean-Marie Michel, Ur sizhunvezh dispacʼh, in Al Liamm, no 142, septembre-octobre 1970, page 379)- [...], mais elle n’aime pas attendre, elle est comme ça, je ne peux pas la changer maintenant.
- Deuxième personne du singulier de l’impératif du verbe karet/kariñ/karout.
Kar da nesañ eveldout da-unan.
- Aime ton prochain comme toi-même.
Forme de nom commun
| Mutation | Singulier | Duel | Pluriel | Pluriel duel |
|---|---|---|---|---|
| Non muté | gar | divhar | garoù | divharoù |
| Adoucissante | cʼhar | zivhar | cʼharoù | zivharoù |
| Durcissante | kar | tivhar | karoù | tivharoù |
kar \ˈkɑːr\ féminin
- Forme mutée de gar par durcissement.
Anagrammes
Références
- ↑ Jehan Lagadeuc, Catholicon, Tréguier, 1499
- ↑ Léon Fleuriot, A Dictionary of Old Breton - Dictionnaire du vieux breton - Part I, Toronto, 1985
- ↑ Victor Henry, Lexique étymologique des termes les plus usuels du breton moderne, J. Plihon et L. Hervé, Rennes, 1900 → lire sur wikisouce
Étymologie
Nom commun
Étymologie
- Étymologie manquante ou incomplète. Si vous la connaissez, vous pouvez l’ajouter en cliquant ici.
Nom commun
kar \Prononciation ?\
- (Météorologie) Neige.
Références
- Géza Kuun, 1880, Codex Cumanicus, Budapest, Budapestini Scient. Academiae Hung.
Étymologie
- Du français quart.
Nom commun
kar \Prononciation ?\
Références
- Georges Barthèlemi, Dictionnaire créole guyanais-français, édition Ibis Rouge, 2011
Étymologie
- Étymologie manquante ou incomplète. Si vous la connaissez, vous pouvez l’ajouter en cliquant ici.
Nom commun
kar \Prononciation ?\ masculin
Étymologie
- Étymologie manquante ou incomplète. Si vous la connaissez, vous pouvez l’ajouter en cliquant ici.
- (Nom 2) Du latin chorus.
Nom commun 1
- (Anatomie) Bras.
Nom commun 2
- Faculté d’une université
Prononciation
- Hongrie : écouter « kar [Prononciation ?] »
Étymologie
- Étymologie manquante ou incomplète. Si vous la connaissez, vous pouvez l’ajouter en cliquant ici.
Nom commun 1
| En kurmandji | Singulier | Pluriel |
|---|---|---|
| Ézafé principal | karê | karên |
| Ézafé secondaire | karekî | karine |
| Cas oblique | karî | karan |
| Vocatif | karo | karino |
| Soranî |
|---|
| Kurmandji |
|---|
kar \Prononciation ?\ masculin
- Travail.
- Préparation (kurmanji).
Apparentés étymologiques
- kar kirin verbe kurmandji
- kar kirdin verbe sorani
Synonymes
Nom commun 2
| En kurmandji | Singulier | Pluriel |
|---|---|---|
| Ézafé principal | kara | karên |
| Ézafé secondaire | kareke | karine |
| Cas oblique | karê | karan |
| Vocatif | karê | karino |
| Kurmandji |
|---|
kar \Prononciation ?\ féminin
Nom commun 3
| En kurmandji | Singulier | Pluriel |
|---|---|---|
| Ézafé principal | kara | karên |
| Ézafé secondaire | kareke | karine |
| Cas oblique | karê | karan |
| Vocatif | karê | karino |
| Kurmandji |
|---|
kar \Prononciation ?\ féminin
Dérivés
- bi kar anîn verbe
- bi kar hatin verbe
Synonymes
- bikaranîn féminin
Nom commun 4
| En kurmandji | Masculin sing. | Féminin sing. | Pluriel |
|---|---|---|---|
| Ézafé principal | karê | kara | karên |
| Ézafé secondaire | karekî | kareke | karine |
| Cas oblique | karî | karê | karan |
| Vocatif | karo | karê | karino |
| Soranî |
|---|
| Kurmandji |
|---|
kar \Prononciation ?\
Synonymes
- karik kurmandji
- karîle sorani
Hyperonymes
- bizin féminin en kurmandji
Prononciation
- (Région à préciser) : écouter « kar [Prononciation ?] »
- (Région à préciser) : écouter « kar [Prononciation ?] »
Références
- Joyce Blau et Veysi Barak, Manuel de kurde kurmanji, L’Harmattan, 1999
- Joyce Blau, Méthode de kurde sorani, L’Harmattan, 2000
Forme de nom commun
| Cas | Singulier | Pluriel |
|---|---|---|
| Nominatif | karš | kari |
| Accusatif | karu | karus |
| Génitif | kara | karu |
| Datif | karam | kariem |
| Instrumental | karu | kariem |
| Locatif | karā | karos |
| Vocatif | kar | kari |
karam \Prononciation ?\ masculin
- Vocatif singulier de karš.
Néerlandais
Étymologie
- Du latin carrus (chariot).
Nom commun
| Nombre | Singulier | Pluriel |
|---|---|---|
| Nom | kar | karren |
| Diminutif | karretje | karretjes |
kar \Prononciation ?\ masculin/féminin
Synonymes
Dérivés
- chariot
- handkar
- hondenkar
- kiepkar
Taux de reconnaissance
- En 2013, ce mot était reconnu par[1] :
- 98,8 % des Flamands,
- 99,7 % des Néerlandais.
Prononciation
- Pays-Bas : écouter « kar [kar] »
Anagrammes
Références
- ↑ Marc Brysbaert, Emmanuel Keuleers, Paweł Mandera et Michael Stevens, Woordenkennis van Nederlanders en Vlamingen anno 2013: Resultaten van het Groot Nationaal Onderzoek Taal [≈ Reconnaissance du vocabulaire des Néerlandais et des Flamands 2013 : résultats de la grande enquête nationale sur les langues], Université de Gand, 15 décembre 2013, 1266 pages. → [archive du fichier pdf en ligne]
Étymologie
- (Date à préciser) Étymologie manquante ou incomplète. Si vous la connaissez, vous pouvez l’ajouter en cliquant ici.
Nom commun
kar \Prononciation ?\
Prononciation
→ Prononciation audio manquante. (Ajouter un fichier ou en enregistrer un avec Lingua Libre )
- Tchad : écouter « kar [Prononciation ?] » (débutant)
Étymologie
- Étymologie manquante ou incomplète. Si vous la connaissez, vous pouvez l’ajouter en cliquant ici.
Nom commun
kar \kar\
Étymologie
Nom commun
kar \kʰar\
- (Automobile) Automobile.
la kar si rapide.
- La voiture est rapide.
Prononciation
→ Prononciation audio manquante. (Ajouter un fichier ou en enregistrer un avec Lingua Libre )
Références
Sources
- ↑ Risto Kupsala, Dictionnaire étymologique, www.pandunia.info
Bibliographie
- Risto Kupsala, Dictionnaire français → pandunia, www.pandunia.info
Adjectif
kar \kaʁ\ masculin
- Variante de kier.
Étymologie
- Étymologie manquante ou incomplète. Si vous la connaissez, vous pouvez l’ajouter en cliquant ici.
Pronom démonstratif
| Cas | Singulier |
|---|---|
| Nominatif | kar |
| Accusatif | kar |
| Génitif | česar |
| Datif | čemur |
| Instrumental | čimer |
| Locatif | čemer |
kar \Prononciation ?\
- Ceci.
Étymologie
- Étymologie manquante ou incomplète. Si vous la connaissez, vous pouvez l’ajouter en cliquant ici.
Nom commun 1
| Neutre | Indéfini | Défini |
|---|---|---|
| Singulier | kar | karet |
| Pluriel | kar | karen |
kar \Prononciation ?\ neutre
Nom commun 2
kar \kɑ:r\
- (Pitemål) Homme.
Notes
- Ce mot issu d'un dialecte suédois utilise une notation dialectale car la dialecte ne dispose pas d'une orthographe officielle. Parmi les éléments caractéristiques de cette notation figurent :
- l'emploi du « L » (« l majuscule ») pour représenter une consonne battue rétroflexe [ɽ], qui dans ces variétés provient soit du vieux norrois/ancien suédois [l], soit de [rð].
- pour les voyelles doublées, « ` » (l'accent grave) est couramment utilisé entre elles pour indiquer un accent de hauteur.
Anagrammes
Références
- Gun Lidström, Pitemålet : ållt mila àag å ö̀öx, Piteå, 1991, ISBN 9187216051, page 141
Étymologie
- Du vieux turc qar.
Nom commun
kar \kɑ̟ɾ\ cas absolu (accusatif : karı)
Dérivés
- kar topu (boule de neige)
- kar topu oynamak (faire une bataille de boules de neige)
- karlı
- karlık
- karlılık
- karsız
- karsızlık
Variantes orthographiques
- قار (ancienne orthographe)
Prononciation
- (Région à préciser) : écouter « kar [Prononciation ?] »