kasas
: kaŝas
Forme de verbe
| Mutation | Forme |
|---|---|
| Non muté | kasas |
| Adoucissante | gasas |
| Spirante | cʼhasas |
kasas \ˈka.sːas\
- Troisième personne du singulier du passé défini de l’indicatif du verbe kas.
Eun nebeud mignoned a gavas war e hent hag a gasas anean gante dʼan ostaliri.
— (Erwan ar Moal, Pipi Gonto, Kemper, 1925, page 66)- Il trouva sur sa route quelques amis qui lʼemmenèrent avec eux à lʼauberge.
Paotred yaouank a gasas ganto Per er-maez hag a serras dor an ti war o lerc’h.
— (Jakez Riou, Geotenn ar Wercʼhez, Éditions Al Liamm, 1957, page 17)- Des jeunes gens emmenèrent Pierre avec eux dehors et fermèrent la porte de la maison derrière eux.
En deñvalijenn e heulias ur rabinad wez bras hen kasas dirak porzh ur maner.
— (Jakez Konan, Ur marc’hadour a Vontroulez, Al Liamm, 1981, p. 32.)- Dans l’obscurité il suivit une allée de grands arbres qui le conduisit devant la cour d’un manoir.
Koaniañ a eure gant ar briñsez, cʼhoari kartoù ganti, evel gant he cʼhoarezed, ha, pa voe deut ar cʼhoulz e kasas anezhañ d’e gambr da gousket.
— (Fañch an Uhel, Kontadennoù ar Bobl /3, Éditions Al Liamm, 1988, page 90)- Il dina avec la princesse, joua aux cartes avec elle, comme avec ses sœurs, et, quand arriva le moment il le conduisit à sa chambre pour dormir.