kendalcʼhe
Forme de verbe
| Mutation | Forme |
|---|---|
| Non muté | kendalcʼhe |
| Adoucissante | gendalcʼhe |
| Spirante | cʼhendalcʼhe |
kendalcʼhe \kɛn.ˈdal.ɣe\
- Troisième personne du singulier de l’imparfait de l’indicatif du verbe kendelcʼher/kendercʼhel.
Den ne respontas anezañ. Lom avat a gendalcʼhe da yudal ha da hopal.
— (Jakez Riou, Troiou-kamm Alanig al Louarn 1, Gwalarn, 1936, page 26)- Personne ne lui répondit. Guillaume continuait cependant à hurler et à crier.
— Ret e vo dit, a gendalcʼhe e dad, feurmiñ ur ranndi. [...].
— (Roparz Hemon, Viktor ha Petronilh, Al Liamm, no 387, juillet - août 2011, page 51)- — Il te faudra, continuait son père, louer un appartement. [...].
Daoust da se e kendalcʼhe ar “cʼhiger” Nivelle — evel-se e oa lesanvet gant ar soudarded —, da gas tud dʼar marv.
— (Goulcʼhan Kervella, N’eus ket a garantez eürus, Skol Vreizh, 2015, page 107)- Malgré ça le “boucher” Nivelle — ainsi surnommé par les soldats —, continuait d’envoyer des hommes à la mort.