kiblá
Étymologie
- Racine inventée arbitrairement[1].
Verbe
| Personne | Présent | Passé | Futur |
|---|---|---|---|
| 1re du sing. | kiblá | kiblayá | kiblatá |
| 2e du sing. | kiblal | kiblayal | kiblatal |
| 3e du sing. | kiblar | kiblayar | kiblatar |
| 1re du plur. | kiblat | kiblayat | kiblatat |
| 2e du plur. | kiblac | kiblayac | kiblatac |
| 3e du plur. | kiblad | kiblayad | kiblatad |
| 4e du plur. | kiblav | kiblayav | kiblatav |
| voir Conjugaison en kotava | |||
kiblá \kiˈbla\ bitransitif
- Choisir, décider de.
Numen va uka pu taltenuba fu kiblá mu ari tegi.
— (vidéo)- Je vais donc choisir la couleur pour la main gauche en vue d’une autre activité.
Dérivés
Prononciation
- France : écouter « kiblá [kiˈbla] »
Références
- « kiblá », dans Kotapedia
- ↑ Selon l’argumentaire développé par l’initiateur du kotava, cette langue ne tire pas des autres langues son vocabulaire.