kiin
: киин, kiiñ
Étymologie
- De l’aléoute.
Adverbe interrogatif
kiin \Prononciation ?\
- Qui.
Références
- Irina A. Sekerina, « Copper Island (Mednyj) Aleut (CIA): A Mixed Language », Langues du Monde, nº 8, 1994, page 26 → [version en ligne]
Forme de verbe
| Mutation | Forme |
|---|---|
| Non muté | kiin |
| Adoucissante | giin |
| Mixte | kiin |
kiin \ˈkiː.ĩn\
- Première personne du singulier du futur de l’indicatif du verbe kiañ/kiiñ.