kiin

Voir aussi : киин, kiiñ

Étymologie

De l’aléoute.

Adverbe interrogatif

kiin \Prononciation ?\

  1. Qui.

Références

  • Irina A. Sekerina, « Copper Island (Mednyj) Aleut (CIA): A Mixed Language », Langues du Monde, nº 8, 1994, page 26 → [version en ligne]

Forme de verbe

Mutation Forme
Non muté kiin
Adoucissante giin
Mixte kiin

kiin \ˈkiː.ĩn\

  1. Première personne du singulier du futur de l’indicatif du verbe kiañ/kiiñ.