kredito
Espéranto
Étymologie
- Du latin creditum.
Nom commun
| Cas | Singulier | Pluriel |
|---|---|---|
| Nominatif | kredito \kre.ˈdi.to\ |
kreditoj \kre.ˈdi.toj\ |
| Accusatif | krediton \kre.ˈdi.ton\ |
kreditojn \kre.ˈdi.tojn\ |
kredito \kre.ˈdi.to\ mot-racine 1OA
Apparentés étymologiques
Prononciation
- France (Toulouse) : écouter « kredito [Prononciation ?] »
Voir aussi
- kredito sur l’encyclopédie Wikipédia (en espéranto)
Références
Bibliographie
- E. Grosjean-Maupin, Plena Vortaro de Esperanto, SAT, Parizo, 1934 (selon Retavortaro)
- kredito sur le site Plena Ilustrita Vortaro de Esperanto (PIV)
- kredito sur le site Reta-vortaro.de (RV)
- Racine "kredit-" présente dans la 1a Oficiala Aldono de 1909 (R de l’Akademio de Esperanto).
- Racine "-o" présent dans le dictionnaire des racines « Universala Vortaro » ( de l’Akademio de Esperanto).
Cette page a été créée automatiquement et nécessite une vérification.
Elle est listée dans les pages à vérifier car créées automatiquement.
Merci d’enlever ce bandeau une fois la page vérifiée.
Merci d’enlever ce bandeau une fois la page vérifiée.
Étymologie
- mot composé de kredit- et -o « substantif »
Nom commun
| Singulier | Pluriel |
|---|---|
| kredito \Prononciation ?\ |
krediti \Prononciation ?\ |
kredito \krɛ.ˈdi.tɔ\