laetabundus

Latin

Étymologie

Dérivé de laeto (« se réjouir »), avec le suffixe -bundus.

Adjectif

Cas Singulier Pluriel
Masculin Féminin Neutre Masculin Féminin Neutre
Nominatif laetabundus laetabundă laetabundum laetabundī laetabundae laetabundă
Vocatif laetabunde laetabundă laetabundum laetabundī laetabundae laetabundă
Accusatif laetabundum laetabundăm laetabundum laetabundōs laetabundās laetabundă
Génitif laetabundī laetabundae laetabundī laetabundōrŭm laetabundārŭm laetabundōrŭm
Datif laetabundō laetabundae laetabundō laetabundīs laetabundīs laetabundīs
Ablatif laetabundō laetabundā laetabundō laetabundīs laetabundīs laetabundīs

laetabundus \Prononciation ?\

  1. Tout joyeux.
    • Exemple d’utilisation manquant. (Ajouter)

Références

Cet article est issu de Wiktionnaire. Sauf mention contraire, le texte est disponible sous Creative Commons Attribution-Share Alike 4.0. Des conditions supplémentaires peuvent s’appliquer aux fichiers multimédias.