lavarez

Forme de verbe

lavarez \la.ˈvɑː.res\

  1. Deuxième personne du singulier du présent de l’indicatif du verbe lavarat/lavaret/lavarezh/lavarout.
    • Klevet acʼh eus hor mercʼh-kaer, maouez ? Petra a lavarez anezhi ? Set’ aze un ebeulez, neketa ?  (Yeun ar Gow, Chomet e oa ar vazh e toull an nor, in Al Liamm, no 109, mars-avril 1965, page 88)
      Tu as entendu notre belle-fille, femme ? Qu’est-ce que tu en dis ? En voila une dégourdie, n’est-ce pas ?
    • — An ti-mañ, evel ma lavarez, a zo din kenkoulz ha mʼeo dit, a respontas he cʼhoar, ha ne vo nemet pa garin ez in kuit dioutañ. [...] ! »  (Langleiz, Romant ar Roue Arzhur, Éditions Al Liamm, 1975, page 19)
      — Cette maison(-ci), comme tu dis, m’appartient autant qu’à toi, répondit sa sœur, et ce ne sera que quand je le voudrai que je la quitterai. [...] ! »

Variantes dialectales

  • lârez