lavarit

Forme de verbe

lavarit \la.ˈvɑː.rit\

  1. Deuxième personne du pluriel du présent de l’indicatif du verbe lavarat/lavaret/lavarezh/lavarout.
    • Petra a lavarit ?  (Jules Gros, Le Trésor du Breton parlé - Troisième partie - Le style populaire, 1974, page 167)
      Que dites-vous ?
    • — [...]. Mar lavarit droug diwar-benn unan bennak, evel cʼhwi ha me, e rankot diskouez eo gwir ar pezh a livirit, pe den nʼho kredo, [...].  (Lan Inizan, Emgann Kergidu 2, Éditions Al Liamm, 1977, page 229)
      — [...]. Si vous dites du mal d’une quelconque personne, comme vous et moi, vous devrez prouver que ce que vous prétendez est vrai, ou personne ne vous croira, [...].
  2. Deuxième personne du pluriel de l’impératif du verbe lavarat/lavaret/lavarezh/lavarout.
    • « [...]. Lavarit d’ezañ kenavo, gant ho kalon, ha nann gant fae, diwar beg ho teod. [...] ».  (Jakez Riou, Troiou-kamm Alanig al Louarn 1, Gwalarn, 1936, page 73)
      « [...]. Dites-lui au revoir, avec votre cœur, et non avec mépris, du bout de votre langue. [...] ».
    • Ha, dreist-holl, na lavarit ket gevier d’ho mamm, rak ar mammoù a zo finocʼh cʼhoazh eget o bugale, hag, abred pe ziwezhat e teuont atav da cʼhouzout ar wirionez !  (Jakez Riou, An ti satanazet, Skridoù Breizh, 1944, page 68)
      Et surtout, ne racontez pas de mensonges à votre mère, car les mères sont encore plus fines que leurs enfants, et, tôt ou tard elles finissent toujours par connaître la vérité !
    • — [...] —, lavarit dezhañ diwall na deufe ket dimercʼher d’ar Pennkêr-Bras, e parrez Pluzuned, ha lavarit dezhañ degas gantañ kement a zo ret evit skrivañ. [...]. »  (Lan Inizan, Emgann Kergidu 1, Éditions Al Liamm, 1977, page 74)
      — [...] —, dites-lui d’éviter de venir Mercredi au Penquer Bras, sur la paroisse de Pluzunet, et dites-lui d’apporter avec lui tout ce qu’il faut pour écrire. [...]. »

Variantes dialectales

  • lârit